مأموري که در رأس واحد بزرگتر مانند استان قرار دارد، نسبت به مأموريني که در حوزه هاي کوچکتر مانند شهرستان، بخش و دهستان انجام وظيفه مي‌کنند، سمت رياست دارد و به همين ترتيب مأموري که در رأس شهرستان است، مافوق مأمورين بخشها محسوب مي‌شود؛ براي مثال در هر استان استاندار مافوق فرماندار و فرماندار، مافوق بخشدار تابع خود است و همچنين بخشدار بالاتر از دهدار و دهدار مافوق دهبان است.

سلسله مراتب مزبور به ترتيب از دهات، و بخشها و شهرستانها از هر طرف به رؤساي ادارات استان که مطابق دستور و تعليمات وزراي انجام وظيفه مي‌کنند، منتهي مي‌شود.

ارتباط مزبور که به طور عمودي بين وزارتخانه ها و مؤسسات عمومي و ادارات تابع آنها در نقاط مختلف کشور وجود دارد، سبب مي‌شود در اداره ي امور وحدت نظر و نظم کامل حکمفرما گردد. ولي چون ارتباط عمودي براي تأمين حسن اداره امور به تنهايي کافي نيست بنابراين لازم است علاوه بر ارتباط مزبور ارتباط افقي يعني هماهنگي مداوم نيز بين ادارات حوزه هاي تقسيمات کشوري وجود داشته باشد.

به طور کلي همان طور که در امور حکومتي، ايجاد هماهنگي بين وزارتخانه ها ضروري است و اين هماهنگي به وسيله هيأت وزيران و نهاد رياست جمهوري و کميسيونهاي اداري مختلف تأمين مي‌گردد، ايجاد هماهنگي بين ادارات حوزه ي استان و واحدهاي تقسيماتي پايين تر، که در عرض هم قرار دارند نيز ضروري است. مأموريني که اين وظيفه خطير رابه عهده دارند، عبارتند از: استاندار براي استان و فرماندار براي شهرستان و بخشدار براي بخش. اين مأمورين علاوه بر انجام دادن وظايف اختصاصي وزارت کشور، مکلفند بين ادارات قلمرو مأموريت خود هماهنگي و همکاري- که شرط لازم حسن اداره امور است- ايجاد کنند.

اين مأمورين، نماينده ي اول دولت و مسئول حفظ نظم عمومي و اجراي سياست عمومي دولت در منطقه بوده، بر تمام ادارات دولتي حوزه مأموريت خود رياست و نظارت عاليه دارند.

اينک سازمان استان، شهرستان، بخش و دهستان را جداگانه از ديدگاه وزارت کشور مورد بحث قرار مي‌دهيم.